کولیم روی شونمه....
سویی شرتم رو تا اخر بستم.....
دستام توی جیبمه.....
قدمهام رو نه تند تند و نه ارووم ارووم بر میدارم.....
توی پیاده رو قدمهام رو که روی برگا بر میدارم رو میشمارم.....
روزهای اخر پاییزه.......
صدای قشنگی دارن.....
رنگاشونم قشنگن.....
ذوق میکنم وقتی روشون قدم بر میدارم.....
داره نم نم باروون میزنه.....
بوی خاک حسه دیگه ای به ادم میده.....
یه جور حس قشنگ اما تو خالی....
هوا سرد شده.....
"منم سردمه.....
دستمام رو بیشتر توی جیبم فشار میدم.....
نگاه میکنم....
رهگذرهای پاییز هم مثله رنگاش مثل هم نیستن.....
از بغل هر کسی که رد میشم هر کس به نوعی واسه خودش قدم بر میداره.....
یکی ارووم ارووم و بی مهابا... یکی تند تندو گیرااا.....
یکی جنتلمن و... یکی یک کت وصله زده و کفشه دوخته شده.....
به خودم نگاهی میکنم.....
یکم بر میگردم به درونم.....
فکر میکنم...نگاه میکنم.....
هوا تاریک شده.....
داره دیررر میشه.....
راهم طولانیه.....
به راهم فکر میکنم و به مقصدم.....
قدمهام رو سریع تر بر میدارم.....
این بار توجهم فقط به مقصده.....
اونقدر سریع میرم که گذر از روی برگها رو حس نمیکنم.....
دیگه رهگذرا رو نمیبینم.....
دیدن یه چهره اشنا برام قوت قلب....
یکی که راهش با من یکی باشه ....
یکی که در کنارش گرم بشم و با قدم هام همراه بشه....
...........
.......................
روزهای اخر پاییزه.....
من به مقصد نرسیدم.....
هوا سرد شده.....
من ....
"" منم سردمه.....""
این بار میخوام در مورد ارتباط هاو دوستی ها و انواع و نوع هاشون(از جنس مخالف) در ایران اگه مایل باشین با هم یکم بحث کنیم. چون دوست دارم نظرات شما ها رو هم بدونم پس حتما نظراتتون رو بگین منم حتما جواب میدم و دوست دارم که با نظرات و ایده هاتون بحثمون جالب باشه. و حتی اگر شما هم در مورد نظر کسی نظری دارید میتونید نظرتون رو به بحث بزارین.
و اما ماجرا:
چند وقت پیش که داشتم رادیو گوش میکردم (یک رادیو بیگانه).داشتن در مورد نوع دوستی ها توی ایران صحبت میکردن. بحثشون بحث جالبی بودولی حیف وقتش کم بود و چند تا مطلب دیگه هم همراه با اون قاطی بحث کردن.ولی چیزی که من رو بیشتر جذب خودش کرد بیشترین ارتباط و دوستی از راه" اینترنت "و یا طرق دیگه بود.
حرفای قشنگی زدن و چیزای جالبی گفتن. نکته بحث این به شمار میرفت که اکثر جوونای ایران سعی میکنن که دوستاشون رو از طریق اینترنت بدست بیارن.بحث با یک تماس تلفنی رنگ دیگه ای به خودش گرفت و جذاب تر شد.
- شنونده ای 28 ساله و خانوم که با یک تماس تلفنی نظره خودش رو در مورده این دوستی ها(اینترنتی) مثبت اعلام کرد و خطاب کرد که بعد از 2 سال دوستی دوستیشون منجر به ازدواج شده واز زندگی مشترکش فوق العاده راضیه.
- شنونده ای 21 ساله و باز هم خانوم با تماس تلفنی خودش اینطور اعلام کرد که برای اینکه توی دانشگاه بخواد با همکلاسی پسرش ارتباط برقرار بکنه و یک دوستی داشته باشن در حد همکلاسی(از نوع دختر دکتر پژوهان و آقای موسوی)دیگروون اونا رو به یک چشم دیگه نگاه میکنن و سریعاا کمیته انظباطی و بعد هم گرفتن کارت دانشجویی.
- خانوم دیگه ای با تماس تلفنی خودش اینطور بیان کرد که ما جوونای ایران صرفا برای یک ملاقات ساده با جنسه مخالف نمیتونیم در مکان های عمومی ملاقاتی داشته باشیم. چرا که فضا و محیط اون مکان ها هم مناسب نیست. (از لحاظ رفتار های ناهنجار اجتماعی). که باز اطرافیان اونا رو به چشم دیگه ای نگاه میکنن و مزاحمت هایی که بعد از اون ملاقات براشون پیش میاد.
- تماسه تلفنی دیگه ای اینطور بازگو شد که دختر و پسر از طریق اینترنت با هم اشنا شدن و همدیگر و واقعا دوست دارن و قصدشون ازدواج هستش.
دختر در ایران و پسر خارج از کشور هستش .مشکل این دو پدر پسر بود که مانع ازدواج این دو میشد به این دلیل که طریق اشناییشون رو ساده میدید و یک نوع سرگرمی. و هیچ نوع جدیتی در نوع اشنایی نمیدیده . و حتی پسر رو تهدید کرده که اگر این کار رو ادامه بده اونو از همه چیز منع میکنه. و الان تنها راه ارتباطیشون همون چت هستش اما به طور پنهانی .
مشکل دیگه این بود که پسر تمام مشخصات دختر رو به پدر داده بود و نمیتونست دختر رو مثلا به جای کسه دیگه ای جا بزنه.تنها در خواست دختر این بود که افکار والدین رو به این نوع ارتباط تغییر بدن و بگن که این نوع ارتباط هم میتونه یه ارتباطی سالم باشه به دور از همه چیز.
با صحبت های این خانوم ها اینطوربه نظر میرسه که هر دو نوع ارتباط در جایگاه خود یک سری مزیت و یک سری مضرت خاص خودشون رو دارن.!!؟
و اما:
امار سن ارتباط(اینترنتی) در ایران اینطور تخمین زده شده که:
رنج سنی که انتخاب دوستشون رو از طریق اینترنت انتخاب میکنن از17 الی 25 سال هستند و بیشترین امار این حدود سن به شمار رفته.
اوصولا جوونای ایران به دلیل امنیت نداشتن در محیط عادی خودمون بیشتر روی میارن به این نوع دوستیااا.
حالا از چه لحاظ امنیتی؟:
از این لحاظ که اعتماد ها از بین رفته و افراد بیشتر سعی دارن از این طریق برای مدتی با هم روال دوستی عادی رو طی بکنن و اگر جایز دیدن دوستی خودشون رو عمیق تر کنن و خودشون رو به هم نزدیک تر.
این نوع دوستی قانون و قوانینی که اونا رو از هم منع کنه رو دنبال نمیکنه.(نیروی انتظامی و ستاد امر به معروف و نهی از منکر).
این نوع دوستی یه نوع ارتباط هستش که صرفا برای جوونا از ترس خونواده هاشون اونا رو در امنیت و اسایش برده.
با اماری که گرفته شده مشخص شده که صمیمیت و شدت دوستی در نوع دوستیه اینترنتی بیشترین امار رو در ایران داشته.
در ارتباطات حضوری دیگر هم که مشکلات خاص خودش رو به دنبال داره جوونا ایده های خاص خودشون رو داشتن.
اوصولا جوونای ایران ارتباط دوستیشون رو در معابر عمومی محدود کردن و صرفااا بیشترین صحبت هاشون رو ترجیح میدن که با تماس تلفنی و یا اینترنتی دنبال کنن.
حالا:
- با اینکه اینترنت یک فضای مجازی هستش و هر کس میتونه با نقابی که به صورتش میزنه به این مکان بیاد - پس چرا امار این نوع دوستیا رفته بالا؟؟؟
- آیا اعتماد کردن در دنیای مجازی بیشتر از دنیای واقعیت خودمونه؟
- چرا اوصولا جوونا سعی بر این دارن که احساسات و عواطف درونیشون رو با اشخاصی در میون بگذارن که اونا رو نمیشناسن و هیچ نوع شناخت و اعتمادی نسبت به اونا ندارن؟؟؟
- ایا لازمه که افکار والدینمون رو نسبت به این ارتباط تغییر بدیم؟؟؟ یا روش سنتی خودمون رو پیش بریم؟؟؟
""کلا حالا شما نظرتون رو بگین"" ...
شما کدوم بُعد از دوستی رو انتخاب میکنین دوستی که از طریق اینترنت باشه یا اینکه نه! دوستی در دنیای عادی و روزمرگی خودتون.؟کدوم رو بیشتر میپذیرین؟ با کدوم راحت ترین؟ کدوم رو توصیه میکنین؟چقدر اعتماد میکنین؟ کدوم یک از این دوستی ها مزیت زیاد دارن؟کدوم مضرت؟ و این رو هم بگین که با چه دیدی این نوع ارتباطات رو میبینین؟؟؟
پی نوشت1: من سعی کردم موضوع بحث رو بیشتر روی ارتباط اینترنتی متمرکز کنم تا اونجایی که تونستم. و کمی هم از نوع ارتباط غیر از اینترنت هم گفتم. چون این موضوع موضوعیه که اکثر چیزها رو دخیل میکنه
پی نوشت 2: همتون دوستای من هستین چه اینترنتی چه غیر از اینترنت همتونو دوست دارم و ارادت خاصی نسبت بهتون دارم . امیدوارم که این دوستی ما هم در نوع خود و در جایگاه خودش ارزش خاص خودش رو داشته باشه. و ما هم ارزش اون رو بدونیم.
"سپاس از لطف همتون"